*335* صبح‌ دروغ‌

*335* صبح‌ دروغ‌


دوباره‌ چادر مشكی‌ به‌ سر كشید سحر

حدیث‌ مرگ‌ پسر را مگر شنید سحر

یكی‌ نگفت‌ چراغان‌ كهكشان‌ از چیست؟‌

ستاره‌سوختنم‌ را مگر ندید سحر؟

كبوتر دل‌ من‌ بود یا ستاره‌ی‌ صبح‌

به‌ خانه‌ آخر شب‌ آمد و پرید سحر

قدم‌ به‌ راه‌ نهاده‌، نفس‌نفس‌ می‌زد

شتاب‌ داشت‌ كه‌ از ابتدا برید سحر

ز برق تیغ‌ فلك‌ ناگهان‌ به‌ خاك‌ افتاد

به‌ خاك‌ نامده‌ در خاك‌ آرمید سحر

نه‌ صبح‌ راست‌ كه‌ صبح‌ دروغ‌ بود؛ دروغ!‌

سپیده‌ سر نزده‌ گشت‌ ناپدید سحر

به‌ رغم‌ مدّعی‌ مه‌نشین‌ شب‌فرجام‌

شب‌، آفرید سپیده.‌ نیافرید، سحر!

محمّد مستقیمی راهی

نوشته شده در تاریخ یکشنبه 1395/12/22    | توسط: محمَد مستقیمی (راهی چوپانانی)    | طبقه بندی: شعر،     |
نظرات() 

اشتراک و ارسال مطلب به:

*334* تولّد ـ هم‌زاد

*334* تولّد ـ هم‌زاد


در انتهای‌ محاقی‌ دیرپا

               یله‌ شدم‌

                              بر خشتی‌ از نمك‌

               من‌ عطش‌ فوّاره‌ای‌ بودم‌

                              كه‌ نه‌ تنها خویش‌

                                             همگنان‌

                                                            آب‌ بر سرش‌ می‌ریختند

               و یلدا

                              كه‌ با من‌ زاده‌ شد

                                             ابتدایش‌ در چشمانی‌ یافتم‌

                                                            كه‌ اوّلین‌ شعر مرا

                                                                           زمزمه‌ كرد

                                                                                          "لالا لالا گل‌ پونه‌!"

در كویر روییدم‌

               با عطشی‌ فوّاره‌گون‌

                              و دستانی‌ كه‌ یلدا را می‌پرورد

                                             به‌ حمایت‌ از من‌ به‌ پا خاست‌

عشق‌ را اگر دستانی‌ باشد

               بلند

                              دستان‌ تو

                                             و افسانه‌ی‌ توست‌

               و یلدا همیشه‌

                              سوگلی‌ قصّه‌هایی‌ بود

                                             كه‌ انتهایش‌ را در خواب‌ می‌دیدم‌


محمّد مستقیمی راهی

نوشته شده در تاریخ دوشنبه 1395/12/9    | توسط: محمَد مستقیمی (راهی چوپانانی)    | طبقه بندی: شعر،     |
نظرات() 

اشتراک و ارسال مطلب به:

*333* «عَیناك‌َ اصْفَهان‌»

*333* «عَیناك‌َ اصْفَهان‌»


فریباترین‌ آسمان‌ چشم‌ توست‌

و نقّاش‌ رنگین‌ كمان‌ چشم‌ توست‌

همای‌ منی‌ بر سرم‌ سایه‌ كن‌

كه‌ خوش‌بختی‌ من‌ از آن‌ چشم‌ توست‌

نگاه‌ تو گیراترین‌ آتش‌ است‌

بسوزان‌ كه‌ آتش‌فشان‌ چشم‌ توست‌

یك‌ آیینه‌ دارم‌ چه‌ آیینه‌ای‌!

كه‌ آیینه‌ی‌ من‌ همان‌ چشم‌ توست‌

همیشه‌ نگاهم‌، همیشه‌ نگاه‌

چرا؟ چون‌ به‌ جسمم‌ روان‌ چشم‌ توست‌

لبان‌ را میازار تا بوسه‌ها

سخن‌ را نگه‌ كن‌! زبان‌ چشم‌ توست‌

تذرو نگاهت‌ كجا می‌پرد

خدا را! مگر آشیان‌ چشم‌ توست‌؟

نگاه‌ تو آغاز عریان‌ شدن‌

سپیداریم‌ را خزان‌ چشم‌ توست‌

اگر اصفهان‌ است‌ چشم‌ هنر

عجب‌ نیست‌ چون‌ «اصفهان‌ چشم‌ توست‌«


محمّد مستقیمی راهی

نوشته شده در تاریخ جمعه 1395/11/1    | توسط: محمَد مستقیمی (راهی چوپانانی)    | طبقه بندی: شعر،     |
نظرات() 

اشتراک و ارسال مطلب به:

*332* جاده‌ی‌ ناپیدا

*332* جاده‌ی‌ ناپیدا


لب‌ دوخته‌ شعرم‌ را شیرازه‌ی‌ ابرویت‌

افروخته‌ جانم‌ را آن‌ شعله‌ی‌ جادویت‌

یك‌دست‌ بهاران‌ كرد نارنجی‌ دستان‌ را

چنگی‌ كه‌ زدم‌ ای‌ باغ‌! بر شاخه‌ی‌ لیمویت‌

آورد مرا تا تو این‌ جاده‌ی‌ ناپیدا

عطری‌ كه‌ به‌ جا مانده‌است‌ از شیشه‌ی‌ گیسویت‌

من‌ گم‌شده‌ای‌ هستم‌ در كوچه‌ی‌ تاریكی‌

ای‌ پنجره‌ی‌ چشمان‌! كو جذبه‌ی‌ سوسویت‌؟

سیبی‌ كه‌ نشان‌ دادی‌ از رخنه‌ی‌ باغت‌ باز

تكرار فریبی‌ بود در چشمك‌ مینویت‌

دیوانه‌ی‌ شب‌مستم‌ از دوش‌ كه‌ دانستم‌

در روز نمی‌بوید گلدانك‌ شب‌بویت‌

با اخم‌ سراپایت‌ خو كرده‌ دلم‌ اینك‌

این‌ طفل‌ نمی‌ترسد از هیبت‌ لولویت‌

گویی‌ ز دماغ‌ فیل‌ افتاده‌ به‌ برج‌ عاج‌

كس‌ راه‌ نبرد ای‌ من‌! در قلعه‌ی‌ نه‌تویت


محمّد مستقیمی راهی

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 1395/07/7    | توسط: محمَد مستقیمی (راهی چوپانانی)    | طبقه بندی: شعر،     |
نظرات() 

اشتراک و ارسال مطلب به:

*331* مزار

*331* مزار درد


من‌ می‌توانم‌ انتظار مرد باشم‌

آیینه‌ بردارم‌ مزار درد باشم‌

تو می‌توانستی‌ شبم‌ را كوچه‌ باشی‌

تا در كنار كوچه‌ها شب‌گرد باشم‌

غیر از تو ای‌ نیلوفری‌! كس‌ می‌تواند

از من‌ به‌ این‌ سرخی‌ بخواهد زرد باشم‌؟

آتش‌ زدی‌ تا استوا تبعید كردی‌

ای‌ قطب‌! معذورم‌ چگونه‌ سرد باشم‌؟

وقتی‌ تو تك‌خالی‌ میان‌ جمع‌ خوبان‌

باید به‌ جمع‌ پاك‌بازان‌ فرد باشم‌

هر روز در نقشی‌ مرا بازیچه‌ كردی‌

تو خواستی‌ من‌ تاسك‌ این‌ نرد باشم‌


محمّد مستقیمی راهی

نوشته شده در تاریخ دوشنبه 1395/07/5    | توسط: محمَد مستقیمی (راهی چوپانانی)    | طبقه بندی: شعر،     |
نظرات() 

اشتراک و ارسال مطلب به:

*330* هفته‌ی‌ خاكستری‌

*330* هفته‌ی‌ خاكستری‌

از شنبه‌ها یه‌شنبه‌ها سیره‌ دلم‌

مث‌ غروب‌ جمعه‌ می‌گیره‌ دلم‌

جوون‌ترا از این‌ و اون‌ سیر نمیشن‌

آخ‌! نكنه‌ یواش‌ یواش‌ پیره‌ دلم‌!

باز آسمون‌ سینه‌ خاكستری‌ شد

از نادون‌ چشام‌ سرازیره‌ دلم‌

من‌ گله‌ دارم‌ از تموم‌ خوشگلا

وقتی‌ نمی‌دونم‌ كجا گیره‌ دلم‌

از صبحی‌ كه‌ زلفا سپردی‌ دست‌ باد

با هر نسیمكی‌ به‌ زنجیره‌ دلم‌

حرفاتو راحت‌ می‌تونی‌ به‌ من‌ بگی‌

راز مگوتو برگ‌ انجیره‌ دلم‌

تو شما آدما یكی‌ پیدا میشه‌؟

از من‌ سؤال‌ كنه‌ كجا میره‌ دلم‌؟

محمّد مستقیمی راهی

 

نوشته شده در تاریخ یکشنبه 1395/07/4    | توسط: محمَد مستقیمی (راهی چوپانانی)    | طبقه بندی: شعر،     |
نظرات() 

اشتراک و ارسال مطلب به:

*٣٢٩* دفتر بهار

*٣٢٩* دفتر بهار


با تو تا كوی‌ یار می‌آیم‌

تا بهشت‌ قرار می‌آیم‌

با تو تا ابتدای‌ وصل‌ كه‌ هست‌

آخر انتظار می‌آیم‌

نونهالی‌ اسیر پیچك‌ها

مانده‌ام‌؛ كی‌ به‌ بار می‌آیم‌؟

دفترم‌ گلشنی‌ است‌ در هر برگ‌

گفته ‌بودی‌ بهار می‌آیم‌

گر برانی‌ چو موجم‌ از آغوش‌

با تو آخر كنار می‌آیم‌


محمّد مستقیمی  راهی

 


نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 1395/07/1    | توسط: محمَد مستقیمی (راهی چوپانانی)    | طبقه بندی: شعر،     |
نظرات() 

اشتراک و ارسال مطلب به:

*٣٢٨* مادر

*٣٢٨* مادر

با تو هستم‌ چكیده‌ی‌ شعرم‌

ای‌ كه‌ در شهر شور می‌مانی‌!

مثل‌ غاشق‌ دلی‌ پر از آواز

مثل‌ بانگ‌ چگور می‌مانی‌

 

ای‌ دو چشم‌ تو چشمه‌ی‌ رویش‌!

ای‌ نگاه‌ تو خوشه‌ی‌ هورشید!

دست‌های‌ تو ساقه‌ی‌ پرواز

لانه‌ی‌ گرم‌ پوپك‌ امّید

 

دست‌ نه‌، یك‌ گره‌گشای‌ صبور

دست‌ آری‌، كلید گنج‌ وفا

چشم‌ نه‌، یك‌ نشسته‌ بر ره‌ من‌

چشم‌ آری‌! لچك‌ ترنج‌ وفا

 

می‌توان‌ با تو تا مسیحا رفت‌

ای‌ تمنّای‌ مریم‌ احساس‌!

می‌توان‌ با تو جاودان‌ رویید

دشت‌ میلاد! ساقه‌ی‌ ریواس‌!

 

می‌توان‌ با تو درد را خندید

شاد و غمگین‌، عروس‌ تنگ‌ بلور!

می‌توان‌ با تو عین‌ مستی‌ بود

ریشه‌ی‌ تاك‌! خوشه‌ی‌ انگور!

 

می‌توان‌ در تو خویشتن‌ را دید

زشت‌ و زیبا درون‌ آیینه‌

برق امّید در تبلور بیم‌

مخملی‌، نرم‌، سخت‌، سنگینه‌

 

بی‌ تو امّا نه‌ شعر بود نه‌ من‌

هیچ‌ در پوچ‌ بود مثل‌ حباب‌

خانه‌، ویرانه‌ بود دشت‌، كویر

زندگی‌، خواب‌ بود آب‌، سراب‌

 

كاشكی‌ در خیال‌ می‌ماندی‌!

از تو گفتن‌ دریغ‌ شعرم‌ بود

باله‌ای‌ بود برنیامده‌ مرد

گر چه‌ این‌ شعر جیغ‌ شعرم‌ بود

محمّد مستقیمی راهی

 


نوشته شده در تاریخ سه شنبه 1395/06/16    | توسط: محمَد مستقیمی (راهی چوپانانی)    | طبقه بندی: شعر،     |
نظرات() 

اشتراک و ارسال مطلب به:

*٣٣٧* قاب‌ قرار

*٣٣٧* قاب‌ قرار

 از كمركش‌ دیوار فرود آی‌

            دامنه‌ی‌ آغوش‌ من‌

                        قاب‌ قرار توست‌

محمّد مستقیمی راهی


نوشته شده در تاریخ سه شنبه 1395/06/16    | توسط: محمَد مستقیمی (راهی چوپانانی)    | طبقه بندی: شعر،     |
نظرات() 

اشتراک و ارسال مطلب به:

*٣٣٦* بیدار

*٣٣٦* بیدار

این‌ خروس‌ بی‌محل‌ است‌

            من‌ هنوز

                        درست‌ بیدار نشده‌ام‌


محمّد مستقیمی راهی


نوشته شده در تاریخ سه شنبه 1395/06/16    | توسط: محمَد مستقیمی (راهی چوپانانی)    | طبقه بندی: شعر،     |
نظرات() 

اشتراک و ارسال مطلب به:

شعری از عارف قزوینی ترانه‌سرای معروف

عارف قزوینی (ترانه‌سرای معروف)



عجیب است هیچ چیز عوض نمی‌شود چند دهه پیش عارف قزوینی به نسیم شمال می‌تازد و از جامعه انتقاد می‌کند و در پایان برای نجات دست به دامن لنین می‌شود!

و امروز خیلی‌ها برای نجات دست به دامن «ارتش آزادی بخش کاوبوی‌ها» هستند:

(دولنده)


طبق نوشته‌های مورخین وروزنامه نگاران در دهه اول ودوم درکشور استبداد حاکم بوده وکسی توان نوشتن وگفتن سخنی به مخالفت با حکومت را نداشته ولی عارف قزوینی شعر ذیل را در همان زمان سروده است .

 

 

خواندم امروز من نسیم شمال

خوانده نا خوانده کردمش پامال

 

 

در دریّات سیّد اشرف را

نامه سر به پا مزخرف را

 

ای نسیم سحر به استعجال

کن سوالی تو از نسیم شمال

 

پی تخریب کلّه‌های عوام

از چه داری تو جدّ وجهد تمام

 

روزنامه نه خوانچه وخوان است

که در او ماهی و فسنجان است

 

گوییا ای مدیر خر گردن

منفعت برده‌ای ز خر کردن

 

ای خر از این خران چه می‌خواهی

تو زخود بدتران چه می‌خواهی

 

اهل این ملک، بی‌لجام خرند

به خدا! جمله، خاص وعام، خرند

 

این همه خر مگر تو را بس نیست

خر چه جویی به غیر خر کس نیست

 

شاه وکابینه و وزیر خرند

از امیرانش تا فقیر خرند

 

حشمت‌الدوله گر کنی باور

هم دروغی مقدس است هم خر

 

یک چنین خورده داغ باطله نیست

خرتر از این وزیر داخله نیست

 

گر چه «کش» در زمانه باشد «کش»

هم خراست هم مقدس هم جاکش

 

کار ایران چه سرخود و یله شد

که کنیزی وزیر مالیه شد

 

از مقامات عالیه همه خر

برسد تا وزیر مالیه خر

 

از معارف گرفته تا به علوم

کار یک مشت خر بود معلوم

 

آن که دارد ریاست وزرا

به خداوند خالق دو سرا!

 

زین خران جملگی بزرگ‌تر است

می‌توان گفت یک طویله خراست

 

شحنه وشیخ تا عسس همه خر

زن و فرزند و همنفس همه خر

 

سر بازار تا خیابان خر

شهر و ده، کشور و بیابان خر

 

از مکلاّش تا معمّم خر

فعله وکارگر مسلّم خر

 

از معلم گرفته تا شاگرد

عقل ایرانیان بود همه گرد

 

خانه‌ی داریوش مالامال

روضه‌خوان است و سیّد و رمال

 

دسته وسینه‌زن، علامت، خر

با علامت الی القیامت خر

 

در کدامین طویله‌ای از دیر

دیده‌ای خر به خود زند زنجیر

 

گر نبودیم ما ز خر خرتر

نشدی کار ما از این بدتر

 

روسپی در میانه‌ی همه زن

از خریت به فرق خود قمه زن

 

نیست بالله این عزاداری!

که کنی گریه مردم آزاری

 

قحبه بی‌خانمان خانه کنی

دسته در کوچه‌ها روانه کنی

 

خر به بازار وکوچه بی‌افسار

جفته‌انداز یا اولی‌الابصار!

 

مصر چون یوسف است از زندان

شد برون؛ ماند اسیر این ایران!

 

سر به سر مستقل عراق وعرب

گریه کن بهر بارگاه تو شب

 

فقط امروز بی‌کله سرماست

هی بزن نعره کربلا غوغاست

 

ای.لنین!.ای فرشته رحمت!

کن قدم رنجه زود، بی‌زحمت

 

تخم چشم من آشیانه‌ی توست

هین بفرما! که خانه خانه توست

 

زود این مملکت مسخر کن

بارگیری تو زین همه خر کن

 

یا خرابش بکن و یا آباد

رحمت حق به امتحان تو باد

 

منبعhttp://www.ferdo3.blogfa.com/post-43.aspx

نوشته شده در تاریخ سه شنبه 1395/03/25    | توسط: محمَد مستقیمی (راهی چوپانانی)    | طبقه بندی: شعر،     |
نظرات() 

اشتراک و ارسال مطلب به:

از نخلك تا سرخه‌حصار

به مناسبت روز کارگر

از نخلك تا سرخه‌حصار

از نخلک

 

تا سرخه حصار

پرسیدم:

-چه داری

در ژرفای معدن سینه‌ات؟

كه چنین سنگینی

 شیر «چراغ‌كابیت»چشمانش را گشود

نگاهش گر گرفت

و آهش

از عمق«سی‌صد متری»

تا آن جا كه من بودم

نردبان‌ها را بلعید

در همسایگی «آسانسور»

و صدایش

كه تقلید «سی» ساله‌ای بود

از ناله‌ی «پیكور» و «چكش»

با «چاشنی» صدها لول «دینامیت» درد

همراه با «انفجار» سرفه‌ای مهیب

گفت:-در سینه «سرب» دارم

اما نه از پوكه‌ی فشنگ دشمن

و دیدم

كه در غبار جاده‌ای

از «نخلك»

تا

«سرخه‌حصار»

چون سایه‌ای

گم شد

محمد مستقیمی - راهی

نوشته شده در تاریخ یکشنبه 1395/02/12    | توسط: محمَد مستقیمی (راهی چوپانانی)    | طبقه بندی: شعر،     |
نظرات() 

اشتراک و ارسال مطلب به:

بپاشان

نام اسطوره ای چو÷انان و عنوان پیش نهادی من برای ریگ جن  یعنی: «زیبای خفته» انگیزه‌ای شد برای دوست بسیار عزیزم امیرحسین یاوری شاعر توانای اصفهانی تا این اثر بلند و غرا را بسراید. من همیشه به نام اسطوره‌ای «چوپانان» بالیده‌ام و از این پس نیز می‌بالم

            بپاشان

 

 بپاشان!

بپاشان، چیزی را که مکث نمی‌کند
بگذار زمان کرخت شود
بیاید
در سایه‌هامان شناور
میانمان بماند
چوپانان
دشت
رمه‌ها
انحنای لمیده‌ی اشیاء
بگذار
سایه ‌روشن‌ها
در هم نشت کنند
قوام بیابد زمان
تنها یکه‌ی اندامی بماند
به تمامی اُکر
بدون هیچ پس زمینه‌
فیروزه‌ای
بدون هیچ درخشش
یا سایه‌هایی که می‌توانست باشد
این تبلور ماسه‌ای
همه چیز را در آغوش کشیده
ذره   ذره‌ای
که برهم می‌نشیند
از سر هم می‌افتند
درهم می‌شوند

 

بی آنکه پریزاد پلکی زده باشد
بلقیس فرمان داد:

لم بده                                      
دستانت را فرو کن به بحر
ماهیان را بپران
به آسمان
بال درآورند
بیایند
سایه‌بانمان باشند

پریزاد، لم داد و پاشید
پاشید پرندگان را
پاشید دریا را
لخته     لخته
خز دستانش به هوا رفت
باران گرفت
باران
باران
از هر قطره ریواسی برآمد
جفت    جفت
تن   به‌تن    برهم تنیده
تردینه‌ای که در دم شکوفه داد
شهد ارغوانی‌اش به بار نشست
لب  به  لب
گرم و سرخ

عوریِ اندامی برآورد
تمامی صورتی، سفید


گویی زمان تکانی خورده باشد
رمل‌ها جان گرفتند
شمدشان را کشیدند
تا سینه‌های پریزاد


و فرمان داد:

               پلک‌هایش                 
               آرام برهم گذارید                   

 

 

عور، از بطن خود عوری برآورد
هر عور، عور دیگر
آمدند
گویی خیل ملوانان طوفان زده ساحل یافته باشند
نعره می‌کشیدند
دست‌هاشان
 پیوسته ماسه می‌پاشید
به حلق
به حلقه‌ی مرغان ماهی خوار
که سیاه شوند
کلاغی زاده شود
فرمان برآورد به منقار
که:
فرمان- فرمان که می گویند
تویی!؟
بپاشانم غارغارم را؟
به ابتدای نتراشیده‌ی سیاهی
که دندادند حجم
مداری حلزونی برآورد
گردبادی
جنباننده‌ای سراسر در سکون
مکشی پر از جرقه‌های زمان‌دار
چنبره‌ای متخلخل
 متداخل
فقط و فقط
سراسر استخوان خاصره
میراث خوار بلع

  

که قیصر!
پاشنه‌ی زبانت را بکش
آتش بینداز به این شکوه آبنوسی
 این جلجتا‌ی صلب را گرم کن
گرم کن این انحنای مورب را
راست قامتی قصه‌ای بیش نیست
پراز میخکوب اندامی کهربایی
که زمان
 گشتار خودش را می‌بلعد
مارپیچی است  پلکانی
مچاله به سوی هیچی
خالیِ اندامی پر از طنین

 

تش انداخت
از هرستون دو نرینه گاو ماند
بی زمرد چشم
بی زرینه‌ی شاخ
بی نور
بی چراغ
سراسر تاول خاکستری

  

و چون ققنوس  بر گور خود نبود
گور را به چرا بردند
 پروار آید
پر از پرهای خاکستری
با رگه‌های سیاه
و چشمانی برآمده از دوسو
که جُورِ سوی این تخت را
قاطران فنیقی به مکاره می‌برند

خشت به خشت

تازیانه آوردند به قرار غلامان تازی
که دریا به بند کشند

مأجوج، سر از شعبده‌ی دیوار به‌درآورد
سرازیر شد
و این قرار را فرمان نبوده باشد
که نیست

 

پریزاد
باید
چون کودکانِ  نابالغِ درخواب

غلت ‌زند
رستن‌گاهش را            به خشکیده‌ی انجیر نشاند
و آهی کشید‌و کشاند
برآمده بذر را
بی آنکه نه ماه قرار یابد
بر آورد  نو شاخه را
که دستانش را بلعیده بود
که را یافت
رها کرد ریشه‌ها را
تنش را فرابگیرند
به یکباره بِایستد
فرو برد آب و زبانی که در حلق می‌چرخند
و برآورد
نو آمده برگ را
نو آمده زبان را از سر هر شاخه

  

که زبان به زبان اوراد بابلی
زنان را بگیرند
خورشید را
به قربان‌گاه برند
خونش بریزند
و کلاغان حنا بسته
تکه           تکه
آسمان را سیاه بگردانند

 

 زمان به‌دور از جمجمه‌ی آهکی 

ماهی شود
به تمامی ماهی سرخ
آسمان
کپوری نهنگ چهره
سرخی
دشت را ببلعد
 که نه
بالا بیاورد کمی آن سوتر
آن سوتر از ملوانان
آن سوی استخوان‌های مغاک کلاغ
میان خزهای سیاه بالین پریزاد
از همان
از همین که می‌خواهی بدرخشد
لرزش چشمک زن نئونی
این ویترین
این نیم ‌تن سفید
این انعکاس شیشه
حریر‌های سبز
حریرهای صورتی
مخمل‌های فیروزه‌ای
لب‌های سرخ سرد
لب‌های سرخ گرم
دامن‌های آبی
مانتوهای بنفش
شال‌های یشمی
إشارپ‌های کرم
گردن‌های صیقلی
گردن‌های نازک
گردن‌های گرم
گردن‌های سرد
گوش‌های گوشواره
سینه‌های سینه بند
سینه‌بندهای بی سینه
ناخن‌های براق
مات
سرد
صاف
زرد
لنزهای چشم و چشم‌های لنز زده که خیره شده به برآمدگی‌ها و برنیامدگی‌های شلوارهای چهار خانه
در همه جا ایستاده
نشسته
موتور سوار
ماشین سوار
نشسته ایستاده
درحرکتی مدام
با ثانیه شمارهای غیر دوار
ثانیه شمارهای چشمک زن
چراغ‌های برو     نرو
نوبت شماست!
و شلوارهای چهار خانه‌ی خاکستری
با خانه خانه‌های خاکستری
بی خانه
بی پرنده‌ی آزاد
بی پریزاد لم داده
 که نه

لم داده
دو لنگش را هوا کرده
مدام دارد فلش‌ها را می‌بلعد
مدام دارد مرور می‌کند
مردانگی قرص‌ها را
با طعم نعنا
لیمو
انار

 

کارهای مدام بی‌کارکرد
تنها کلیدها
 حروف منقطع
مکعب‌های غیر هم‌شکل
مجموعه‌های هم‌شکل
زمان غیر متوقف
در رفت و آمدی تکراری
متوقف
اصالتی معطوف به اجزا
اجزایی در رد
کلیتی که فنجانی بیشتر نیست
پر از گرده‌های تلخ قهوه
پر از شیره‌ی نا شیر
دهان‌هایی در تکرار دندان
میله‌های مردّف
دفی که داغی است از لکه‌ی فنجان
و فنجانی که دستش را به کمر زده
کمر میز را
به مداری دایره‌ای می‌برد
دوّار و غلطان
که از سر هم نمی‌افتند
نه این اندازه استواری
زمان را به شک سایه‌ها
صدای صندلی‌ها نمی‌برد
قطعیتی از تکرار نشستن
ساعت‌های بدون قطع قرار
تنها گرمایی از سرانگشتانمان
شاید باشد
نترس، این بازمانده را بیا لمس کنیم
نترس!
بیدار پلک بسته
نترس!  
بپاشان چیزی را که مکث نمی‌کند در اندامت

 امیرحسین یاوری 


نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 1394/10/23    | توسط: محمَد مستقیمی (راهی چوپانانی)    | طبقه بندی: چوپانان، جغرافیای چوپانان، شعر،     |
نظرات() 

اشتراک و ارسال مطلب به:

کوتوله (7)


کوتوله (7)

 

سایه‌اش

   در دم‌دمای غروب

    فریاد برآورد:

ما بلند قامتان جاودانه‌ی تاریخـ....

هنوز پژواک صدایش نمرده بود

     که خورشید غروب کرد

 

               م - راهی

 

نوشته شده در تاریخ دوشنبه 1392/06/11    | توسط: محمَد مستقیمی (راهی چوپانانی)    | طبقه بندی: شعر،     |
نظرات() 

اشتراک و ارسال مطلب به:

مرده ریگ


مرده ریگ

پاره‌سنگ‌ها

   مرده‌ریگ نیاکانم

      از عهد پارینه سنگی

سهم خواهرانم را

     به صورتشان پرتاب می‌کنم

م - راهی

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 1392/05/9    | توسط: محمَد مستقیمی (راهی چوپانانی)    | طبقه بندی: شعر،     |
نظرات() 

اشتراک و ارسال مطلب به:

ریشه در سنگ


ریشه در سنگ

در شکاف صخره‌ای

     بر بلندای قله‌ای

        بین دو سنگ روییدم

ریشه‌هایم را رها نمی‌کنند

   با این که سال‌هاست

      گل‌سنگی حتی

         بر آن دو نروییده است

م - راهی

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 1392/05/9    | توسط: محمَد مستقیمی (راهی چوپانانی)    | طبقه بندی: شعر،     |
نظرات() 

اشتراک و ارسال مطلب به:

حاج علی مرد بی ادعا

حاج علی مرد بی ادعا

 

 

بیوگرافی حاج علی:

سال تولد: 1305 شمسی

سن:87 سال

متولد: روستای اردیب

شغل: کشاورز از کار افتاده

میزان تحصیلات: بی‌سواد

محل سکونت: چوپانان

این بیوگرافی متعلق به کسی نیست جز حاج علی مؤبد که معرف تمام چوپانانیان می‌باشد وی  از اوایل دهه20 درچوپانان به طور مستمر زندگی کرده. زمانی که چوپانان شکل گرفته و اولین گام قطب کشاورزی منطقه به دست مالکان صورت گرفت اکثر مردمان جهت کار کشاورزی و امرار معاش به چوپانان تازه تأسیس روی آوردند وحاج علی هم همچون دیگر کشاورزان  درسال 1326 که آن روز جوان 20 ساله‌ای بیش نبودند به شغل شریف کشاورزی مشغول شدند. یکی از روزهای ایام عید به سراغ ایشان رفتم و مصاحبه‌ای هرچند کوتاه با وی داشتم که خواندن آن خالی از لطف نیست.

س - لطفاً خودتونو بیشتر برای مردم معرفی کنید

ج - علی مؤبد هستم فرزند موسی ابن حسینعلی، ابن محمدحسن، ابن استادعلی، ابن محمد صادق بحرینی، جد ما اهل بحرین وعرب بوده اند(چگونه از بحرین به این منطقه سر درآوردند خود بحثی است که سن وی قد نمی‌دهد). در سال 1326 هنوز مجرد بودم که برای کار به چوپانان آمدم و به کارکشاورزی مشغول شدم و در همین سال نیز ازدواج کردم ودر چوپانان برای همیشه ماندگار شدم و ثمره ازدواج بنده تعداد 7 دختر و 3 پسر  و 35 نوه و 16 نتیجه می‌باشد.

[اگر چه آقای حاج علی سال‌هاست که در کارکشاورزی از کار افتاده شده اما هیچ منبع درآمدی ندارد زیرا وی بیمه نبوده وسال‌های کار او هم به نظر می‌رسد که مالک زمین وی حق قانونی وی را تضییع نموده  چون که وقتی کسی بیش از سی سال روی زمینی کار کند و زمان سالمندی را بدون توجه اربابش بی هیچ مزد و بیمه و... بگذراند نشان از تضییع حقوق وی به دست افرادی است که فقط منافع خود را دیدند و دیگری را نادیده گرفتند.

البته ایشان هیچ نظری درمورد دوره بازنشستگی نداشتند و به همین قانع بودند اما جای سؤال دارد برای صاحبان زمین که چرا این منطق را به کار برده‌اند که پس از سی و اندی سال چرا از امکانات درمانی بی‌بهره باشند که جای بسی تاسف است؟؟ چرا پاسخگو نیستند افراد ذینفع  یا وارثان آنان،خود جای تامل دارد.!!]

س- حاجی شما گفتید بی‌سواد هستی اما در مراسم‌ها ونشست‌ها با روایات واحادیث مردم را روشن می‌کنی ،قرآن میخوانی، چطوری؟

ج - بلی بی‌سواد هستم اما استعداد عجیبی خداوند به من عطا کرده که با همنشینی وشب نشینی با بزرگانی چون حاج آقا ریاض وحاج سید حسین  واستفاده از منبرهای بزرگان، من هم ادعیه واحادیث را یاد گرفتم.

لازم به یاداوری است که سال‌های متمادی است که صدای اذان حاج علی در بلندگوی مسجد چوپانان طنین انداز است و یادم میاید که سال‌های پیش که مسجد هنوز امکانات صوتی نداشت حاج علی بر بلندای پشت بام منزلش در وقت اذان، اذ ان میگفت. حاج علی تاکنون چندین مرتبه افتخار زیارت خانه خدا وکربلا و دیگر عتبات عالیات را داشته است.

س- شما گویا طبع شعر هم داری؛ درسته؟

ج-  بلی گاهی اشعاری را که فی‌البداهه در ذهنم نقش می‌بندد را به زبان می‌آورم .

حاج علی تا کنون اشعار زیادی را سروده که یکی از این اشعار در محفل شعر نوروز خوانده شد، شعری را به مناسبت درگذشت همسرش سروده که بسیار جالب است و یکی از اشعار وی را شادروان دکتر مشتاقی که از دوستان وی بود را با دستخط زیبای خودش نوشته و در قاب گرفته و به حاج علی تقدیم کرده است.

 

 سروده حاج علی  ، "دستخط شادروان دکتر علی اکبرمشتاقی"

خاطره ای از حاج علی:   یادم هست نوجوان 10 دوازده ساله‌ای از اردکان جهت روضه‌خوانی آن زمان ها به نخلک آورده بودند وسپس به چوپانان آوردند ایشان در چوپانان منبر رفت وشعر بلندی را روی منبر خواند که در همان ابتدا شعر حفظم شد (همان شعر را از حاج علی پرسیدم تمام شعر هنوز یادش بود). بیستسوره از سوره های کوچک قرآن را حاج علی از حفظ می‌باشد ایشان در استعداد و یادگیری نمونه است. شادروان دکتر مشتاقی شعری از هاتف اصفهانی در 18 بند را برای حاج علی میخواند که با همان یک بار خواندن شعر را حفظ می‌کند ودر زمان مصاحبه با ایشان پرسیدم که تمام شعر را برایم خواند. بنازم استعداد را و ماشااله به این همه ذوق.یکی از اشعار ایشا ن در مدح امام علی:

 

مونس شبهای تارم یا علی من زعشقت بیقرارم یا علی

یا علی افتاده ام دستم بگیر        سرزپایت برندارم یا علی

گرمهاربیکسان دردست توست        درمیان این قطارم یا علی

یاعلی بادوستانت دوستم       لعن حق بردشمنانت یاعلی

یاعلی بادشمنانت دشمنم         جان فدای دوستانت یا علی

یاعلی هنگام رفتن زین جهان      من توراچشم انتظارم یاعلی

گربیایی وقت مردن برسرم        پای برچشمم گذاری یاعلی

یاغلی اندرلحدوقت سوال         من توراچشم انتظارم یا علی

روزمحشرچون برآرم سرزخاک        سوی تومن رهسپارم یاعلی

یاعلی دربرزخ واندر صراط       چشم امیدبرتودارم یاعلی

یاعلی من موبدم غرق گناه       خادم این خاندانم یا علی

گرچه به نظر استادان شعر شاید ردیف و قافیه رعایت نشده باشد اما بسیار زیبا و ماهرانه سروده شده و از سراینده کمال سپاس و قدردانی را دارم. ما اهالی چوپانان با وجود چنین اسطوره‌هایی در چوپانان مفتخریم و هدف از این مصاحبه صرفا معرفی این بزرگواران بی‌ادعاست که باید قدر چنین مردانی را داشته باشیم.

 

و در نظرات، یكی از خوانندگان چنین انتقاد كرده است:

همشهری چهارشنبه ۱۹تیر ۱۳۹۲ ۲۲:۴۷

البته در زحمتكش بودن و متدین بودن جناب موبد شك و ردیدی نیست و اینكه حق زحمتكشانی چون او بوده است كه در دوران كهولت از منبع در آمدی ارتزاق كنند و بیمه ای داشته باشند.

اما فكر می‌كنم نویسنده مطلب قدری بی‌انصافی كرده و بیهوده به خرده مالكی تاخته است كه او خود نیز اگر درآمدی غیر از ملك چوپانان نداشت حال روزش بهتر از آقای موبد نبود فكر می‌كنم كه مالك آقای موبد خانواده ط[.....] بودند كه سرپرست املاك آنها با حاج م........... بود همانطور كه همه می‌دانند حاج م......... مرد با انصافی است و اگر امروز وضع اقتصادی او بد نیست حاصل زحمات او در بخش معدن داری با برادرش و بخش عمده اموالش حاصل تلاش او از راه تجارت در بازار تهران است و او با رعایایش با انصاف رفتار كرده و هیچ ظلمی از او به هیچكس نرفته است.

اما اگر اقای موبد و امثال او از بیمه برخوردار نیستند تقصیر نظام سابق و قوانین آن روز بوده كه بیمه درمان و بازنشستگی شامل حال آنها نشده و الا هیچ كارفرمایی به تنهایی و بدون قانون و كمك دولت نمی تواند كسی را بیمه كند و در آمد املاك چوپانان آنقدر نبوده كه كسی بتواند حق بیمه كارگرانش را بپردازد و از همه مهمتر اینكه كسی هم این مسائل را بلد نبوده و قانونی نیز در این زمینه وجود نداشته است امروزه نیز كارفرما در دوران بازنشستگی نسبت به كارگر هیچ مسئولیتی ندارد و فقط سازمانهای بیمه مسئولند به نظر من قانون كشور و حاكمان كشور مسئول هستند نه آن مالكی كه اگر املاكش را هم تقدیم آقای موبد می كرد بازهم یك دهم مخارج آقای موبد نمی شد . من خواهشمندم بدون تحقیق چیزی ننویسد

نقل از: وبلاگ چوپانان آباد 

نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 1392/04/20    | توسط: محمَد مستقیمی (راهی چوپانانی)    | طبقه بندی: چوپانان، شخصیت‌های چوپانان، شعر،     |
نظرات() 

اشتراک و ارسال مطلب به:

شعر چوپونون

عکس از: ذبیح

دوستان عزیز این شعر به طور ناقص سال گذشته پست شد حالا به صورت کامل همراه با بند‌هایی که قبلاً خودسانسوری کرده بودم و پشیمانم تقدیم می‌کنم باشد که برای نجات چوپانان بیدار شویم و دست از تنگ‌نظری‌ها برداریم! من برداشته‌ام.

چوپونون


چی نشستی وخی از جات چوپونون

دستمو بگیر تو دستات چوپونون

یه سری بریم تو باغات چوپونون

می‌خوام درد دل کنم بات چوپونون

                                 بگم از قدیم ندیمات چوپونون

                  نمیذارم دیگه تنهات چوپونون

نگو که نا توی پاهای تو نی

نگو دنیا دیگه دنیای تو نی

هیش کسی به فکر فردای تو نی

هیش کسی فکر مداوای تو نی

                               وامیسم پای مداوات چوپونون

                 نمیذارم دیگه تنهات چوپونون

نمیذارم دیگه غم لونه کنه

نمیذارم تو دلت خونه کنه

نمیذارم تو رو دیوونه کنه

آبادانی‌هاتو ویروونه کنه

                             میکارم شادی رو لب‌هات چوپونون

                نمیذارم دیگه تنهات چوپونون

پنج تا برج بود سرشون تو آسمون

مثل یک قلعه بودی تو اون میون

می‌زدن شاخ به فلون این و اون

گفته بود دوباره می‌سازمشون

                             اون رئیس خوب شورات چوپونون

                             نمیذارم دیگه تنهات چوپونون

بگو: حالا وقتشه، بیا! بساز

یکی یکی و جدا جدا بساز

راست میگی حالا تو رو خدا بساز

همه‌شا نه راس یه خشتشا بساز

                             بش بگو ارواح بابات چوپونون

                             نمیذارم دیگه تنهات چوپونون

صبح پنجشنبه، دم نیم چاشتی

زنای نخلکیا را آشتی

می‌دادی، توی حموم می‌ذاشتی

همه‌شونو دور هم می‌کاشتی

                            بشورن برای نی‌ نای نات چوپونون

                             نمیذارم دیگه تنهات چوپونون

میل‌کشا میومدن با کامیون

پر گرد و خاک و درب و داغون

بچه‌های نخلکیا دوون دوون

زنوکوها چش به راه سر کوچه‌شون

                             حال پنجشنبه پسینات چوپونون

                             نمیذارم دیگه تنهات چوپونون

تو حموم صبحای جمعه جا نبود

جای انداختن سنگ پا نبود

برای غسل جا زیر دوشا نبود

جوری که سگ صاحابش پیدا نبود

                             اینم از جمعه سحرهات چوپونون

                             نمیذارم دیگه تنهات چوپونون

اون روزا وقتی محرم میومد

غما و غصه‌ها کم کم میومد

عزای سید عالم میومد

پای چشمامون کمی نم میومد

                             توی تاسوعا-عاشورات چوپونون

                             نمیذارم دیگه تنهات چوپونون

دو تا آقا داشتیم خوب و قشنگ

سید ریاض بود و دلتنگ

یکیشون شیر و یکی دیگه پلنگ

روی منبرا نبود چرت و جفنگ

                             نه ماراتون آخوندات چوپونون

                             نمیذارم دیگه تنهات چوپونون

توی یک مسجد بود قول و قرار

چون نبود بر پا، مسجد ضرار

نه نفاقی بود، نه بذار، نذار

چایی بود تو استکان، نه زهر مار

                             کو محرم؟ کو صفرهات؟ چوپونون

                             نمیذارم دیگه تنهات چوپونون

حالا هر کسی یه سازی مزنه

یکی: بعله، یکی دیگه میگه: نه

تو محرم لباساسو مکنه

نمگه اینجا که یه برّی زنه

                            هیئتای دو تا و سه تات چوپونون

                             نمیذارم دیگه تنهات چوپونون....

با عرض پوزش در یک پست جا نشد ادامه در پست بعدی...

نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 1391/11/26    | توسط: محمَد مستقیمی (راهی چوپانانی)    | طبقه بندی: چوپانان، تاریخ چوپانان، فرهنگ چوپانان، جغرافیای چوپانان، شخصیت‌های چوپانان، شعر،     |
نظرات() 

اشتراک و ارسال مطلب به:

شعر چوپونون 2

دنباله شعر چوپونون

تا که نوروز توی کوچه میومد

همه جا بوی کلوچه میومد

چه آبی از لب و لوچه میومد

دنگ و دنگ تاس و دولچه میومد

                          چی شد اون هی‌هی و هی‌هات چوپونون

                نمیذارم دیگه تنهات چوپونون

نون برنجی، سنجد و تخمه کدو

تنده بود و بنه بود و سمنو

پره‌ی زردآلو و برگه هلو

چیل می‌شد اینا همه تو کندچو

                               چی شد اون آجیل و حلوات چوپونون

                  نمیذارم دیگه تنهات چوپونون

«خو» می‌بردن یادمه اون قدیما

خونچه‌های پارچه و کفش وطلا

با بزن-بکوب و با برو-بیا

با هولولو و چپول، سر و صدا

                                 داریه‌زن، اینجا تا اون جات چوپونون

                   نمیذارم دیگه تنهات چوپونون

دو تا زن می‌پوشیدن لباس نو

«آخانم» می‌شدن و عقب-جلو

خبر عروسی رو با چو و هو

با یه گله بچه‌ها بدو بدو

                                می‌برد از پایین تا بالات چوپونون

                   نمیذارم دیگه تنهات چوپونون

جشن اوّل جشن خونچه بَرون

عقدشون بود بعد از بعله بُرون

حنابندون بود و عروس کشون

بینشم تو ظهری بود رخت‌گردون

                                تو دو شب خالی نبود جات چوپونون

                   نمیذارم دیگه تنهات چوپونون

حنابندون چه شب باحالی بود

دو تا سیری با دوماد رو قالی بود

دست و پای دومادا خال-خالی بود

میون فاش دادنا جات خالی بود

                               حنا می‌بس به پر و پات چوپونون

                  نمیذارم دیگه تنهات چوپونون

عصر فردای همون روز، روز بخت

می‌شوندن عروس دومادو سر تخت

سینه‌ی آفتاب یا زیر درخت

کاسه بشکن بعد گردوندن رخت

                              همپا رقص گرگروهات چوپونون

                 نمیذارم دیگه تنهات چوپونون

شب حجله، شب آخر، شب عشق

همه بودن توی تاب و تب عشق

می‌خوندن قرآن با یارب عشق

عروس و دوماد، لب بر لب عشق

                              کجا رفت اون تب شب‌هات چوپونون

                  نمیذارم دیگه تنهات چوپونون

بازی «زالو گزیدم» یادمه

«موسی و آسیابون» هم یادمه

«تقی مرده» ولی یک کم یادمه

ها، چپول‌زن را نگفتم! یادمه

                                چی شد اون رسم و رسومات چوپونون

                   نمیذارم دیگه تنهات چوپونون

تو عروسی، آب و جاروب یادته

«خاله رو رو» با لگن‌کوب یادته

«گل گندم»، «رقص با چوب» یادته

«دی‌بلال»، «چین چینیم»، خوب یادته

                             «مشهدی قلی» بود اوسات چوپونون

                             نمیذارم دیگه تنهات چوپونون

دو شب اندروز همش بخور بخور

آب توی صافی می‌ریختن گٌرّ و گٌر

هر طرف بریز و بپاش و بدوز و ببر

همه بودن، کر و کور و گر و قر

                              بر پا بود دو شب سور و سات چوپونون

                 نمیذارم دیگه تنهات چوپونون

«ختنه سوران» بود یک رسم قشنگ

میومد سالی یه بار «اوسا پلنگ»

در می‌رفتن بچه‌ها مثل فشنگ

می‌گرفتن پسرا رو تنگ تنگ

                                می‌برید عضو میون پات چوپونون

                   نمیذارم دیگه تنهات چوپونون

مرده شور خونه نداشتی، یادته؟

مرده را رو پل میذاشتی، یادته؟

دیوار گوشتی می‌کاشتی، یادته

جنگ و دعوا، قهر و آشتی، یادته

                              حالا اون شورخونه دوتات چوپونون

                  نمیذارم دیگه تنهات چوپونون

چشماتو یه کم وا کن خودت ببین

فکر و ذکرت «مرده» باشه بعد از این

به خدا قسم به این دارم یقین

مرده می‌یارن برات دوجین دوجین

                            مرده‌شوری شده سودات چوپونون

                             نمیذارم دیگه تنهات چوپونون

زنده دادی حالا مرده می‌گیری

داغ دادی و فسرده می‌گیری

یهو دادی، خرده خرده می‌گیری

نمی‌گیری، پس آورده می‌گیری

                            مرده‌ی عاشق و شیدات چوپونون

                             نمیذارم دیگه تنهات چوپونون

شب جمعه‌ها حالا تو «پاتلو»

زندگی با مرده‌ها تو «پاتلو»

دیدن و برو، بیا تو «پاتلو»

شب و روز، عید و عزا تو «پاتلو»

                            زندگیت چی‌شده؟ هیهات! چوپونون

                             نمیذارم دیگه تنهات چوپونون

«پاتلو» جای منه جای تو نی

نباید از «پاتلو» دم بزنی

تو نمیباس فکر مردن بکنی

تو همش تو فکر غسل و کفنی

                              نگو نی هیش کسی همپات چوپونون

                 نمیذارم دیگه تنهات چوپونون

توی دنیا بچه‌هات ولو شدن

بعضیا هیزم هر الو شدن

کهنه رفتن اما امروز نو شدن

می‌دونی دمبا بودن درو شدن؟

                             اگه نیسن فکر فردات چوپونون

                 نمیذارم دیگه تنهات چوپونون


راهی چوپانانی

اسفند ۹۰

نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 1391/11/26    | توسط: محمَد مستقیمی (راهی چوپانانی)    | طبقه بندی: چوپانان، تاریخ چوپانان، فرهنگ چوپانان، جغرافیای چوپانان، شخصیت‌های چوپانان، یادگاری‌ها، شعر،     |
نظرات() 

اشتراک و ارسال مطلب به:

شاهزاده‌ی صلح


from Murray Alfredson

 

Prince of Peace

 

A rose has sprung

as ancients sung

from Jesse’s root

a tender shoot

in desert stone.

 

Isaiah said

that fragrant head

be Prince of Peace

bringer of bliss

between all nations.

 

Plucked and torn

and capped in thorn

that sprig was hung

from cross bar slung

with ache of nails.

 

Peace has not come

trumpet and drum

bode bomb and flame

lead flies the same

as arrows of old.

 

 

از: موری آلفردسون

شاهزاده‌ی صلح

 

رز باژگونه روییده است

چونان سرودی باستانی

از ریشه‌ی (جسی)

با ساقه‌ی ترد

در سنگ بیابان

 

اشعیا گفت:

با سری خوش‌بو

شاهزاده‌ی صلح

سعادت‌آفرین بود

در میان اقوام

 

چیده و پرپر و پوشیده در خار

چونان بهاری

 از تیر صلیب آویزان

بسته با سیم خاردار

با درد گل‌میح‌ها

 

صلح نیامده است

شیپور و کوس

شگون بمب و سرب داغ است

در پرواز

همانند پیکان‌های دیرین

گزاشتار: محمد مستقیمی (راهی)

نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 1391/11/25    | توسط: محمَد مستقیمی (راهی چوپانانی)    | طبقه بندی: شعر، ترجمه،     |
نظرات() 

اشتراک و ارسال مطلب به:

پیچک

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic