*334* تولّد ـ هم‌زاد


در انتهای‌ محاقی‌ دیرپا

               یله‌ شدم‌

                              بر خشتی‌ از نمك‌

               من‌ عطش‌ فوّاره‌ای‌ بودم‌

                              كه‌ نه‌ تنها خویش‌

                                             همگنان‌

                                                            آب‌ بر سرش‌ می‌ریختند

               و یلدا

                              كه‌ با من‌ زاده‌ شد

                                             ابتدایش‌ در چشمانی‌ یافتم‌

                                                            كه‌ اوّلین‌ شعر مرا

                                                                           زمزمه‌ كرد

                                                                                          "لالا لالا گل‌ پونه‌!"

در كویر روییدم‌

               با عطشی‌ فوّاره‌گون‌

                              و دستانی‌ كه‌ یلدا را می‌پرورد

                                             به‌ حمایت‌ از من‌ به‌ پا خاست‌

عشق‌ را اگر دستانی‌ باشد

               بلند

                              دستان‌ تو

                                             و افسانه‌ی‌ توست‌

               و یلدا همیشه‌

                              سوگلی‌ قصّه‌هایی‌ بود

                                             كه‌ انتهایش‌ را در خواب‌ می‌دیدم‌


محمّد مستقیمی راهی

نوشته شده در تاریخ دوشنبه 1395/12/9    | توسط: محمَد مستقیمی (راهی چوپانانی)    | طبقه بندی: شعر،     |
نظرات() 

اشتراک و ارسال مطلب به: